Wat zijn de grootste frustraties van overheidsprofessionals? Wat kan iedere ambitieuze professional tot wanhoop drijven en zelfs doen afhaken? 

Ik moest daar zondag aan denken toen ik in de sportschool ineens een oude bekende zag, zwoegend op de crosstrainer. We stonden al minstens tien minuten bijna naast elkaar met slechts twee apparaten ertussen. We hadden eerst niks door. Oortjes in, in onze eigen wereld. Ik luisterde naar het luisterboek Phoenix van Bert Wagendorp (aanrader!!!). 

En ineens zag ik het: dat is mijn oud-collega A, met wie ik enkele jaren met veel plezier heb samengewerkt. 

Na onze workout hebben we lang bijgepraat, over de kinderen, maar ook over oude projecten waaraan we samen werkten voor de gemeente Alkmaar. 

Ik heb veel van hem geleerd. Hij heeft me een paar keer echt uit de brand geholpen met zijn praktische en slimme ideeën. Echt goud waard! 

Wat ik ook zo waardeer in hem: hij windt er geen doekjes om. Hij zegt wat hij vindt. 

Zoals in dit voorbeeld (ik neem je even mee): 

Al maanden ben ik aan het zwoegen op de revitalisering van een Bedrijventerrein. Ik krijg weinig medewerking van anderen (ik weet nu dat dat mijn eigen schuld is) en ploeter me een slag in de rondte. 

A komt binnen als nieuwe collega en wordt toegevoegd aan het projectteam. Samen bedenken we een strategie en binnen een paar maanden is er focus aangebracht. Én er is door een andere collega een ontwerp gemaakt om een paar straten op te knappen. We zijn blij en maken ons klaar voor de volgende stap: het aanbesteden van het ontwerp. 

Op dat moment wordt er nog iemand aan ons team toegevoegd. Een landschapsontwerper/stedenbouwer met oog voor uitstraling en samenhang tussen gebouwen en openbare ruimte. Ons ontwerp is veel te stenig en saai, zegt ze. Er moet groen bij en daar heeft ze heel praktische ideeën voor. 

Ik ben meteen enthousiast en zie dat dit inderdaad een enorme verbetering is. A is minder enthousiast. We hebben toch al andere afspraken gemaakt? 

Hij heeft gelijk. Als ik zo wiebelig doe als projectmanager, dan gaat dat ten koste van de snelheid en van de effectiviteit. Erger nog: collega’s die zich eerder uit de naad hebben gewerkt zullen afhaken en gefrustreerd raken als ik dit niet zorgvuldig aanpak. 

Na deze waarschuwing doe ik het laatste, de zorgvuldige aanpak. Met veel aandacht voor de relaties lukt het om toch het ontwerp te laten verbeteren en uit te laten voeren. Waardoor uiteindelijk iedereen tevreden is en trots op het resultaat dat we bereiken. 

Zonder de waarschuwing van A was dit nooit zo goed gelukt. 

Laat dit ook voor jou een wijze les zijn.

Want die grote frustratie waar ik dit bericht mee begon, is deze:

  • steeds andere prioriteiten
  • steeds een nieuwe koers, voordat het werk überhaupt is afgerond
  • werk voor niks doen, het idee hebben veel tijd en energie te hebben besteed voor saus 

Natuurlijk is voortschrijdend inzicht ook goed. Ten koste van alles in dezelfde tunnel blijven geloven is ook niet bepaald intelligent. 

Maar doe het met aandacht en oog voor anderen. En leg het uit. 

Ik heb de afgelopen weken ook besloten om terug te komen op een eerdere beslissing. Dit gaat over de instroming in het Ambtenaren Groeiprogramma. De keiharde deadline die ik daarvoor had laat ik los. Er waren teveel professionals die mij lieten weten dat het opleidingsplan voor hun organisatie al was vastgesteld, of het budget voor het jaar op was. Het is zonde om op die manier een grote groep uit te sluiten van deelname. 

Dus: via deze link kun je lezen wat er allemaal in het groeiprogramma zit dit jaar, en als je wilt kun je je ook aanmelden. 

Op 6 februari neemt Lisette Tol de deelnemers mee in de wereld van Persoonlijk Leiderschap. Wat is er nodig om resultaten te bereiken en om je welbevinden in eigen hand te nemen? De oefeningen tijdens de online trainingen zijn fantastisch.

Bij de live dag van 16 januari kun je natuurlijk niet meer aansluiten, er komt eind mei een live dag voor alle nieuwe deelnemers.

Op een stralende overheid, 

Ester